Raketni Napad NATO-a na Banjaluku
Pojacani udari NATO-a na srpske polozaje
Na meti “tomahawka” ispaljenih sa broda “Normandija” srpski raketni sistemi protivvazdusne odbrane. Ispaljeo 13 najmodernijih i najpreciznijih “krstarecih raketa”
(iz Arhive Muzeja Alije Izetbegovica)
Oslobodjenje, 10. septembra, 1995. (Vasington) — U nedjelju uvece sa americkog nosaca krstarecih raketa “Normandija” u Jadranu ispaljeno je 13 raketa “tomahawk” prema Banjaluci. Meta ovog prvog raketnog udara NATO-a na srpske polozaje u Bosni bili su srpski raketni sistemi protivvazdusne odbrane.
Iz izvora Pentagona saznaje se da su koristene najnovije — i najpreciznije — krstarece rakete od kojih svaka kosta 1.3 miliona dolara. Ovi projektili, vodjeni satelitskim sistemom za globalno pozicioniranje, proizvedeni su s namjerom da osiguraju maksimalnu preciznost udara. Smatra se da pogadjaju najdalje deset metara od zadatog cilja.
Americki reporteri koji su s obliznjeg nosaca aviona “Theodore Roosevelt” posmatrali lansiranje “tomahawka” prema Banjaluci opisuju “brilijantne odbljeske” u noci nad Jadranom. Od trenutka lansiranja sa “Normandije” do trenutka udara na srpske objekte oko Banjaluke “tomahawk” je letio 40-45 minuta.
Neposredno nakon lansiranja “krstarecih projektila (svaki sa oko 350 kilograma eksploziva) poletjele su desetine americih lovaca opremljenih raznovrsnim oruzjima za vazdusne udare. Iz toga se zakljucuje da je rijec o sinhroniziranoj operaciji u kojoj se prvo zele onesposobiti srpske protivvazdusne rakete ruske proizvodnje da bi zatim avioni – ne zirikujuci napad tim raketama – obavili svoj dio zadatka.
Posljednjih dana nagovjestavana je upotreba krstarecih raketa na srpske vojne objekte u Bosni, ali je ona odgadjana najprije zato sto je Mladiceva vojska pomjerila neke od svojih raketnih sistema, pa je avijaciji NATO-a trebalo nesto vremena za njihovo ponovno lociranje, a zatim i zato sto je bilo misljenja ‘da i trebalo traziti politicku saglasnost Ujedinjenih nacija za upotrebu ovako mocnih sistema u vazdusnim udarima u Bosni. U komandi NATO-a zakljucili su da im takva saglasnost nije potrebna, jer smatraju da nije rijec o promjeni mandata, taktike ili ciljeva zapocetih operacija u Bosni.
“Nas cilj– ukidanje opsade Sarajeva i prestanak ugrozavanja zasticenih zona (Srebrenice, Zepe, Gorazda, i drugih) — ostaje isti i zna se sta srpske snage treba da urade da bi vazdusni udari prestali,” kazu u NATO-u, isticuci da za prestanak vazdusnih udara nisu dovoljne izjave ili obecanja paljanskih vodja vec stvarno povlacenje teskih oruzja izvan “zone iskljucenja”, na 20 kilometara dalje od Sarajeva. (Kemal Kurspahic, Oslobodjenje)
